اقا محمد

مرسی بابت تبریک

 من نمیتونم توی وب شما کامنت بدم لطفا راهنمایی کن تا بی جواب نمونی

حسنی نگو جوون بگو
علاف و چش چرون بگو

موی ژلی ،ابرو کوتاه ،زبون دراز ، واه واه واه
نه سیما جون ،نه رعنا جون

نه نازی و پریسا جون
هیچ کس باهاش رفیق نبود

تنها توی کافی شاپ
نگاه می کرد به بشقاب !

باباش می گفت : حسنی می ری به سر بازی ؟
نه نمی رم نه نمی رم

به دخترا دل می بازی ؟!
نه نمی دم نه نمی دم

گل پری جون با زانتیا
ویبره می رفت تو کوچه ها

گلیه چرا ویبره میری ؟
دارم میرم به سلمونی

که شب برم به مهمونی
گلی خانوم نازنین با زانتیای نقطه چین

یه کمی به من سواری می دی ؟!
نه که نمی دم

چرا نمی دی ؟
واسه اینکه من قشنگم ، درس خونم وزرنگم

اما تو چی ؟
نه کا رداری ؟ نه مال داری ؟ فقط هزار خیال داری
موی ژلی ،ابرو کوتاه ، زبون دراز ،واه واه واه

در واشد و پریچه
با ناز اومد توو کوچه

پری کوچولو ، تپل مپولو ، میای با من بریم بیرون ؟
مامان پری ،از اون بالا

نگاه می کرد توو کوچه را
داد زد وگفت : اوی ! بی حیا

برو خونه تون تورا بخدا
دختر ریزه میزه

حسابی فرز وتیزه
اما تو چی ؟

نه کار داری ؟ نه مال داری ؟ فقط هزار خیال داری
موی ژلی ،ابرو کوتاه ،زبون دراز ،واه واه واه

نازی اومد از استخر
تو پوپکی یا نازی ؟

من نازی جوانم
میای بریم کافی شاپ؟
نه جانم

چرا نمی ای ؟
واسه اینکه من صبح تا غروب ،پایین ،بالا ،شمال ،جنوب ،دنبال یک شوهر خوب

اما تو چی ؟
نه کار داری ؟ نه مال داری ؟ فقط هزار خیال داری
موی ژلی ،ابرو کوتاه ،زبون دراز ،واه واه واه

حسنی یهو مثه جت
رسید به یک کافی نت

ان شد ورفت تو چت رووم
گپید با صدتا خانووم!

هیشکی نگفت کی هستی ؟
چی کاره ای چی هستی ؟

تو دنیای مجازی
علافی کرد وبازی

خوشحال وشادمونه
رفت ورسید به خونه

باباش که گفت: حسنی برات زن بگیرم ؟
اره می خوام اره میخوام

چاهارتا شرعن بگیرم ؟
اره می خوام اره میخوام

حسنی اومد موهاشو
یه خورده ابروهاشو

درست وراست وریس کرد
رفت و توو کوچه فیس کرد

یه زن گرفت وشاد شد
زی ذی شد و دوماد شد

دوستتون دارم

میخاستم عکس بزارم سیستمم هنگ کرده بود

طنز :
ما حيوانات را خيلي‌ دوست داريم، بابايمان هم همينطور. ما هر روز در مورد حيوانات حرف مي‌زنيم ، بابايمان هم همينطور. بابايمان هميشه وقتي‌ با ما حرف ميزند از حيوانات هم ياد مي‌کند، مثلا امروز بابايمان دوبار به ما گفت؛ توله‌سگ مگه تو مشق نداري که نشستي پاي تلويزيون؟ و هر وقت ما پول ميخواهيم ميگويد کره‌ خر مگه من نشستم سر گنج ؟

چند روز پيشا وقتي‌ ما با مامانمان و بابايمان ميرفتيم خون عمه زهره اينا يک تاکسي داشت ميزد به پيکان بابايمان. بابايمان هم که آن روي سگش آمده بود بالا به آقاهه گفت؛ مگه کوري گوساله؟ آقاهه هم گفت: کور باباته يابو، پياده ميشم همچين ميزنمت که به خر بگي‌ زن دايي, بابايمان هم گفت: برو بينيم جوجه و عين قرقي پريد پايين ولي‌ آقاهه از بابايمان خيلي‌ گنده تر بود و بابايمان را مثل سگ کتک زد. بعدش مامانمان به بابايمان گفت؛ مگه کرم داري آخه؟ خرس گنده مجبوري عين خروس جنگي بپري به مردم؟

خیلی خوشم اومد ازش

شما چطور؟

سبیل های بلند و پیچ خورده، شکم ای که توی لباس مردانه اش گیر افتاده و انگار کمر به قتل عام سیگارهایش بسته. نه ازاین سیگارهای کمر باریک با کلاس، از همان قدکوتوله های چاق که لات های پای تیر برق دم کوچه با تخمه حرام میکنند. به پسر بچه فکر میکرد، مثل بچه خودش نبود که نیمه شبی از دست زنک افتاد و نفله شد،نه. دختر لاغرو سبزه خودش چه دخلی داشت به این پسره چاق و بور.

مردی که بچه را بهشون داده بود ،گفت :" پدر ومادرش توی تصادف کشته شدن ومعلوم نسیت این بچه چطور از ماشین پرت شده بیرون وزنده مونده. ولی کسی بین ما این بچه را بدون پدر و مادرش نمیخواد" هرچی باشه زندگیشان را نجات داد ، از همه قیل و قال ها. زن وزندگیش را دوست داشت وحالا این بچه که معلوم نیست از چه نسل و طایفه ایست شیرینش کرده بود.آخه خودش به قول فامیل بی تخم و ترکه است و اون دختر را بعد از چندین سال دوا و درمان پیدا کرده بودند.یک روز خسته شده بود و به زن گفته بود : "ما که دیگه بچه نداریم، این همه بچه بی ننه آقا هم ریخته تو این یتیم خونه ها ،یکیشون میشه بچه ی ما و ما هم میشیم ننه آقاش."حالا شیرینی زندگی با این بچه را خوشه، همین که صدای خنده هایش توی خونه میپیچه کافیه. هرروز بیشتر از قبل دوستش داشت. باهاش کشتی میگرفت و مچ می انداخت، پدر سگ زورش هم زیاد بود. روی زانوهایش که مینشوندش و با سبیل های تابدارش بازی میکرد ، یاد دخترش می افتاد.گاهی شبها بچه را توی گهواره میخواباند و با اون صدای کلفت و زمختش برایش لالایی میخوند.

 دیگه عکسی از بچه خودش نمونده بود، همه را خودش و زنش سر به نیست کرده بودند تا شاید با این یکی راحت تر بتونند کنار بیایند. عکس پسرک را چسبانده کنار آینه مستطیل شکل ماشین ، بالای آویز الله. چشم های پسر از شیطونی برق میزنه و لبخندی زده که هر سی و شش تا دندونش را ریخته بیرون. صورت تپل و گردی داره و انگار یه پیاله مسی گذاشتند روی سرش و دور تا دور سرش را با ماشین صاف کردند.  

- احمد اباد تخچی ...احمد آباد تخچی ...

مثل هرروز ایستاده سر میدان و داد میزند. یک مسافر دارد میاید.

- آقا احمد آباد؟

- دربست لطفا".

سوار شد. چمدانی بدست داشت، از همان چمدانهای مستطیلی  قهوه ای رنگ که دو تا کمر بند رویش بسته میشود.چند سالی بود که به شهر و دیارش نیامده بود و حالا یک کلاغ چهل کلاغ نصفه و نیمه میدانست در خانه خبرهایی است که راست و حسینی به گوشش نمیرسانند. چند روز پیش کسی زنگ زده بود و با صدایی مضطرب و نگران گفته بود ، حالش اصلا" خوب نیست خودت را برسان. نا آرام بود و در چهره اش هم شوق دیدار بود ، هم ترس از درست بودن شنیده ها.در دل خدا خدا میکرد، ای کاش اشتباه باشد. خیابان به خیابان می گذشتند و او تنها به جلو خیره شده بود.- ممنون کرایه را حساب کرد و چمدان را آهسته گذاشت پایین.تاکسی گاز داد و در خیابان پر از دست انداز بی پروا رفت. از پسرک دستفروش که کنار خیابان بساط کرده بود و چند سطل قرمز و زرد و نارنجی با گلهای رنگارنگ داخلش کنارش بود شاخه گلی خرید به نشانه دلتنگی.

پیچ کوچه را که رد کرد صدای زجه به گوشش رسید.دلش هوری ریخت پایین وزیر دلش خالی شد.خیس شد از عرق و آب دهانش خشک. قدم هایش را سریع تر بداشت به امید آنکه شاید از خانه همسایه باشد ،ولی نه... شلوغ بود و کارکنان آمبولانس تن بی جانش را از چهارچوب چوبی  خانه قدیمی بیرون آوردند.پارچه سفیدی روی سر تاسر بدن نحیفش کشیده بودند. دوید ، نفهمید کجای مسیر گل وچمدان از دستش افتاد توی جوب کوچک وسط کوچه قدیمی.پارچه را از روی صورتش کنار زد. شنیده ها درست بود.تمام موهای سفیدش ریخته بود و تاری مو روی صورت آرامش نبود ،اما هنوز لبخند همیشگی رضایت مادرانه روی لبانش میدرخشید...